ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္
ႂကြက္ဟာ အက္ကြဲေနတဲ့ အုတ္နံရံ ၾကားကေန လယ္သမား လင္မယား၊ အထုပ္တစ္ထုပ္
ေျဖေနတာကို စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနေလရဲ႕။ အထဲမွာ ဘာမုန္႔မ်ား ပါေလမလဲ လို႔
စိတ္ထဲက ေမွ်ာ္တလင့္လင့္နဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ စိတ္ပ်က္စြာ
ျမင္ေတြ႕လုိက္ရတာက ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ တစ္ခု။ လယ္သမားႀကီးဟာ အိမ္ထဲက
တစ္ေနရာမွာ သြားခ်ထားလိုက္တယ္။ အဲဒါကို ျမင္လိုက္တဲ့ ႂကြက္ဟာ အားရပါးရ
ေအာ္ၿပီး လယ္ကြင္းထဲ ေျပးထြက္သြားတယ္။ အားလံုးကို သိေစခ်င္လို႔ အသိေပးတဲ့
သေဘာေပါ႔။ အိမ္ထဲမွာ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ တစ္ခု ရွွိတယ္ဗ်ဳိ႕၊ အိမ္ထဲမွာ
ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ တစ္ခု ရွွိတယ္ဗ်ဳိ႕။ ေျမႀကီးကို ေျခေထာက္နဲ႔ ယက္ၿပီး
အစာရွာေနတဲ့ ၾကက္ဖႀကီးက ေခါင္းေမာ္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ပ်က္တဲ့ ေလသံနဲ႔ေျပာလုိက္တယ္။
ေအာ္ ... ကိုႂကြက္ရယ္၊ မင္းအတြက္ေတာ့ ေသတြင္းပဲလို႔ ငါေျပာလို႔ရပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ငါ႔အတြက္ေတာ့ အလကားပါ။ ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ကိစၥနဲ႔ ငါ႔ေခါင္းလာမ႐ႈပ္နဲ႔ကြာ။
ႂကြက္က ၀က္ဘက္ကို လွည့္ၿပီး အိမ္ထဲမွာ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ တစ္ခု ရွိတယ္ဗ်။
လို႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ၀က္က က႐ုဏာသက္တဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး
ေျပာလိုက္တာက အေတာ္ေလးကို စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္အေနနဲ႔
ခင္ဗ်ားကိုဆုေတာင္းေပ႐ံုက လြဲလို႔ ဘာမွ မလုပ္ေပးႏုိင္ပါဘူး။ ေသခ်ာတာတစ္ခုက
ခင္ဗ်ားအတြက္ က်ေနာ္ အျမဲ ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္။
ႂကြက္က ႏြားဘက္ လွည့္ၿပီး အိမ္ထဲမွာ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ ရွိတဲ့
အေၾကာင္း
ထပ္ေျပာလုိက္တယ္။ ႏြားက ၀ိုး ... ၀မ္းနည္းပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္
ႏွာေခါင္းကုိေတာ့ ညႇပ္စရာ အေၾကာင္း မရွိဘူးေလ။ လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
ဒီလုိနဲ႔ ႂကြက္ဟာ စိတ္ပ်က္အားငယ္စြာနဲ႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္ၿပီး အိမ္ထဲကို
ျပန္၀င္လာခဲ့တယ္။
ေအာ္ ... လယ္သမားႀကီးရဲ႕ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ကို ငါ တစ္ေကာင္တည္း
ရင္ဆိုင္ရေတာ့မွာ ပါလား။
တစ္ညေတာ့ ေျဗာင္း ဆိုတဲ့ အသံက အိမ္ထဲမွာ အေတာ္ေလး ညံသြားတယ္။ အေကာင္
တစ္ေကာင္ေကာင္ကို ညႇပ္မိလို႔ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္က ျမည္တဲ့ အသံလိုပဲ။
လယ္သမားရဲ႕ မိန္းမက ဘာအေကာင္မ်ား မိသလဲလို႔ သိခ်င္ေဇာနဲ႔
ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ ရွိတဲ့ဆီ အတင္းကို ေျပးသြားတယ္။ အေမွာင္ထဲမွာ ဆိုေတာ့
အၿမီး ညပ္လို႔ ေဒါသ တေခ်ာင္းေခ်ာင္း ထြက္ေနတဲ့ ေႁမြကို မျမင္လိုက္မိဘူး။
အဲဒီေတာ့ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ ေျခေထာက္ကို ေႁမြေပါက္ခံလုိက္ရေတာ့တယ္။
ေဆးကုသဖို႔အတြက္ လယ္သမားႀကီးဟာ သူ႔မိန္းမကို ေဆး႐ံု အျမန္ပို႔လိုက္ရတယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေႁမြဆိပ္ေၾကာင့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီး အဖ်ားေတြ တက္ေနတယ္။
အဖ်ားတက္ေနတဲ့ လူနာကို အားရွိသြားေအာင္ လတ္ဆတ္တဲ့ ၾကက္စြတ္ျပဳပ္
လုပ္တိုက္ရတယ္ ဆိုတာ လူတိုင္း သိႏွင့္ၿပီးသားပါ။ ဒါနဲ႔ လယ္သမားႀကီးဟာ
ၾကက္စြတ္ျပဳပ္ လုပ္ဖို႔ လယ္ကြင္းထဲကို ဓါးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဆင္းသြားေလရဲ႕။
ဒါေပမယ့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီးရဲ႕ ကိုယ္ပူရွိန္ဟာ မက်ဘဲ တက္ျမဲ တက္ေနေလရဲ႕။
အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လူနာလာေမးရင္း ေနေကာင္းေစဖို႔
နည္းလမ္းေကာင္းေတြ လာၿပီး ေဆြးေႏြးေပးၾကတယ္။ တေနကုန္ပဲ ဆိုပါေတာ့။
သူတို႔ေတြကို ေကၽြးဖို႔ ေမြးဖို႔ ၀က္သားကို ေဖာ္ရေတာ့တယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ အမ်ဳိးသမီးႀကီး ဘယ္လိုမွ မသက္သာႏုိင္ဘဲ
ကြယ္လြန္သြားရွာတယ္။ နာေရးမွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ား အသုဘ႐ွဳ လာၾကတယ္။
လာသမွ်လူေတြကို ဧည့္ခံဖို႔ လယ္သမားႀကီး ခမ်ာ ေလာက္ငွေအာင္ အမဲသားဟင္းကို
စီစဥ္ရေတာ့တယ္။
ကိုႂကြက္ကေတာ့ ျဖစ္သမွ် အားလံုးကို အက္ကြဲေနတဲ့ အုတ္နံရံၾကားကေန
စိတ္ေသာကႀကီးစြာနဲ႔ပဲ ၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ႂကြက္ဟာ အက္ကြဲေနတဲ့ အုတ္နံရံ ၾကားကေန လယ္သမား လင္မယား၊ အထုပ္တစ္ထုပ္
ေျဖေနတာကို စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနေလရဲ႕။ အထဲမွာ ဘာမုန္႔မ်ား ပါေလမလဲ လို႔
စိတ္ထဲက ေမွ်ာ္တလင့္လင့္နဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ စိတ္ပ်က္စြာ
ျမင္ေတြ႕လုိက္ရတာက ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ တစ္ခု။ လယ္သမားႀကီးဟာ အိမ္ထဲက
တစ္ေနရာမွာ သြားခ်ထားလိုက္တယ္။ အဲဒါကို ျမင္လိုက္တဲ့ ႂကြက္ဟာ အားရပါးရ
ေအာ္ၿပီး လယ္ကြင္းထဲ ေျပးထြက္သြားတယ္။ အားလံုးကို သိေစခ်င္လို႔ အသိေပးတဲ့
သေဘာေပါ႔။ အိမ္ထဲမွာ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ တစ္ခု ရွွိတယ္ဗ်ဳိ႕၊ အိမ္ထဲမွာ
ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ တစ္ခု ရွွိတယ္ဗ်ဳိ႕။ ေျမႀကီးကို ေျခေထာက္နဲ႔ ယက္ၿပီး
အစာရွာေနတဲ့ ၾကက္ဖႀကီးက ေခါင္းေမာ္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ပ်က္တဲ့ ေလသံနဲ႔ေျပာလုိက္တယ္။
ေအာ္ ... ကိုႂကြက္ရယ္၊ မင္းအတြက္ေတာ့ ေသတြင္းပဲလို႔ ငါေျပာလို႔ရပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ငါ႔အတြက္ေတာ့ အလကားပါ။ ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ကိစၥနဲ႔ ငါ႔ေခါင္းလာမ႐ႈပ္နဲ႔ကြာ။
ႂကြက္က ၀က္ဘက္ကို လွည့္ၿပီး အိမ္ထဲမွာ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ တစ္ခု ရွိတယ္ဗ်။
လို႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ၀က္က က႐ုဏာသက္တဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး
ေျပာလိုက္တာက အေတာ္ေလးကို စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္အေနနဲ႔
ခင္ဗ်ားကိုဆုေတာင္းေပ႐ံုက လြဲလို႔ ဘာမွ မလုပ္ေပးႏုိင္ပါဘူး။ ေသခ်ာတာတစ္ခုက
ခင္ဗ်ားအတြက္ က်ေနာ္ အျမဲ ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္။
ႂကြက္က ႏြားဘက္ လွည့္ၿပီး အိမ္ထဲမွာ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ ရွိတဲ့
အေၾကာင္း
ထပ္ေျပာလုိက္တယ္။ ႏြားက ၀ိုး ... ၀မ္းနည္းပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္
ႏွာေခါင္းကုိေတာ့ ညႇပ္စရာ အေၾကာင္း မရွိဘူးေလ။ လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
ဒီလုိနဲ႔ ႂကြက္ဟာ စိတ္ပ်က္အားငယ္စြာနဲ႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္ၿပီး အိမ္ထဲကို
ျပန္၀င္လာခဲ့တယ္။
ေအာ္ ... လယ္သမားႀကီးရဲ႕ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ကို ငါ တစ္ေကာင္တည္း
ရင္ဆိုင္ရေတာ့မွာ ပါလား။
တစ္ညေတာ့ ေျဗာင္း ဆိုတဲ့ အသံက အိမ္ထဲမွာ အေတာ္ေလး ညံသြားတယ္။ အေကာင္
တစ္ေကာင္ေကာင္ကို ညႇပ္မိလို႔ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္က ျမည္တဲ့ အသံလိုပဲ။
လယ္သမားရဲ႕ မိန္းမက ဘာအေကာင္မ်ား မိသလဲလို႔ သိခ်င္ေဇာနဲ႔
ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ ရွိတဲ့ဆီ အတင္းကို ေျပးသြားတယ္။ အေမွာင္ထဲမွာ ဆိုေတာ့
အၿမီး ညပ္လို႔ ေဒါသ တေခ်ာင္းေခ်ာင္း ထြက္ေနတဲ့ ေႁမြကို မျမင္လိုက္မိဘူး။
အဲဒီေတာ့ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ ေျခေထာက္ကို ေႁမြေပါက္ခံလုိက္ရေတာ့တယ္။
ေဆးကုသဖို႔အတြက္ လယ္သမားႀကီးဟာ သူ႔မိန္းမကို ေဆး႐ံု အျမန္ပို႔လိုက္ရတယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေႁမြဆိပ္ေၾကာင့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီး အဖ်ားေတြ တက္ေနတယ္။
အဖ်ားတက္ေနတဲ့ လူနာကို အားရွိသြားေအာင္ လတ္ဆတ္တဲ့ ၾကက္စြတ္ျပဳပ္
လုပ္တိုက္ရတယ္ ဆိုတာ လူတိုင္း သိႏွင့္ၿပီးသားပါ။ ဒါနဲ႔ လယ္သမားႀကီးဟာ
ၾကက္စြတ္ျပဳပ္ လုပ္ဖို႔ လယ္ကြင္းထဲကို ဓါးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဆင္းသြားေလရဲ႕။
ဒါေပမယ့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီးရဲ႕ ကိုယ္ပူရွိန္ဟာ မက်ဘဲ တက္ျမဲ တက္ေနေလရဲ႕။
အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လူနာလာေမးရင္း ေနေကာင္းေစဖို႔
နည္းလမ္းေကာင္းေတြ လာၿပီး ေဆြးေႏြးေပးၾကတယ္။ တေနကုန္ပဲ ဆိုပါေတာ့။
သူတို႔ေတြကို ေကၽြးဖို႔ ေမြးဖို႔ ၀က္သားကို ေဖာ္ရေတာ့တယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ အမ်ဳိးသမီးႀကီး ဘယ္လိုမွ မသက္သာႏုိင္ဘဲ
ကြယ္လြန္သြားရွာတယ္။ နာေရးမွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ား အသုဘ႐ွဳ လာၾကတယ္။
လာသမွ်လူေတြကို ဧည့္ခံဖို႔ လယ္သမားႀကီး ခမ်ာ ေလာက္ငွေအာင္ အမဲသားဟင္းကို
စီစဥ္ရေတာ့တယ္။
ကိုႂကြက္ကေတာ့ ျဖစ္သမွ် အားလံုးကို အက္ကြဲေနတဲ့ အုတ္နံရံၾကားကေန
စိတ္ေသာကႀကီးစြာနဲ႔ပဲ ၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~
ေနာင္တစ္ခ်ိန္ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္က ျပႆနာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့အခါ ငါနဲ႔
မဆုိင္ပါဘူးလို႔ ေတြးလိုက္မိရင္ သတိရပါ။ က်ေနာ္တို႔ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ဟာ
ၿခိမ္းေျခာက္ ခံေနရၿပီ ဆုိရင္ အဲဒီ အႏၲရာယ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးအေပၚ
က်ေရာက္လာတာပဲ။ တျခားသူူေတြ အေပၚမွာ မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၿပီး ဂ႐ုတစိုက္
ရွိသင့္သလို တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္လည္း အားေပးၿပီး အစြမ္းကုန္ ကူညီတတ္ဖို႔
လိုပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးဟာ ဘ၀လို႔ ေခၚတဲ့ ခရီးစဥ္ထဲက
တစ္ေဖာင္တည္းစီး ခရီးသြားေဖာ္ခ်င္း အတူတူပါ။
ဒါကေတာ့ ေတာင္အာဖရိက ကႏိုဘယ္လ္ဆုရွင္ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ဒက္စ္မြန္တူးတူးရဲ႕
စကားပါ။
ေရွ႕ကပံုျပင္နဲ႔မတူေပမယ့္ မဆိုင္သလိုေနတဲ့သူေတြအတြက္ ဥပမာေပးရာမွာေတာ့
နီးစပ္မႈရိွပါတယ္။
--
ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေပါ့ မိဘုရားေလးေယာက္ ရွိၿပီး သိပ္ကို ခ်မ္းသာႀကြယ္၀တဲ့
ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါး ရွိသတဲ့။ ဘုရင္ႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႕ စတုတၳေျမာက္ မိဘုရားကိုေတာ့
အခ်စ္ဆံုးျဖစ္ၿပီး အေကာင္းဆံုး၊ အႏူးညံ့ဆံုး၊ အခ်ိဳမိန္ဆံုး ဆက္ဆံပါသတဲ့။
တတိယေျမာက္ မိဘုရားကိုလည္း ခ်စ္တာပါပဲ။ အိမ္နီးခ်င္း
တိုင္းျပည္ေတြကိုလည္း တတိယေျမာက္ မိဘုရားကို ၾကြားေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္
ဒီမိဘုရားဟာ သူ႔ကို တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ထားသြားခဲ့မွာကိုေတာ့ သူ
စိုးရိမ္ေနတတ္ပါတယ္။
ဒုတိယေျမာက္ မိဘုရားကို ခ်စ္တာက်ေတာ့ တစ္မ်ိဳး.. အဲဒီ မိဘုရားကို သူ႔ရဲ႕
တိုင္ပင္ေဖာ္၊ တိုင္ပင္ဖက္၊ ယံုၾကည္အားကိုရာအျဖစ္ ဘုရင္ႀကီးက မွတ္ယူတယ္။
ျပသနာေတြ ျဖစ္လာတိုင္းမွာ ဒုတိယေျမာက္ မိဘုရားနဲ႔တိုင္ပင္ေလ့ရွိၿပီး
မိဘုရားကလည္း အၿမဲကူညီ ေျဖရွင္း ေပးပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး မိဘုရားကေတာ့
ဘုရင္ႀကီး အေပၚမွာ ေတာ္ေတာ္သစၥာ ရွိပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕
အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းေတြမွာ ပါ၀င္ကိုင္တြယ္ေပးၿပီး ဘုရင္ႀကီးကိုလည္း
ႏွစ္ႏွစ္ကာကာကို ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရင္ႀကီးကေတာ့
သူ႔ကိုတစ္ျခား မိဘုရားေတြေလာက္ မခ်စ္ပါဘူး။
တစ္ရက္မွာေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ အသည္းအသန္ကို နာမက်န္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ဘ၀
သက္တမ္း ကုန္ဆံုးေတာ့မွာကို သိေနတဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႕
ခ်မ္းသာႀကြယ္၀မႈေတြ၊ ဇိမ္ရွိရွိ ေနခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းကို
ျပန္လည္စဥ္းစားမိၿပီး "ငါ့မွာ မိဘုရားေလးေယာက္ ရွိတယ္.. ဒါေပမယ့္
ငါေသရေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲပါလား" လို႔ေတြးမိေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့
သူကသူ႔ရဲ႕စတုတၳေျမာက္မိဘုရားကို
ေနာင္တစ္ခ်ိန္ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္က ျပႆနာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့အခါ ငါနဲ႔
မဆုိင္ပါဘူးလို႔ ေတြးလိုက္မိရင္ သတိရပါ။ က်ေနာ္တို႔ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ဟာ
ၿခိမ္းေျခာက္ ခံေနရၿပီ ဆုိရင္ အဲဒီ အႏၲရာယ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးအေပၚ
က်ေရာက္လာတာပဲ။ တျခားသူူေတြ အေပၚမွာ မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၿပီး ဂ႐ုတစိုက္
ရွိသင့္သလို တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္လည္း အားေပးၿပီး အစြမ္းကုန္ ကူညီတတ္ဖို႔
လိုပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးဟာ ဘ၀လို႔ ေခၚတဲ့ ခရီးစဥ္ထဲက
တစ္ေဖာင္တည္းစီး ခရီးသြားေဖာ္ခ်င္း အတူတူပါ။
ဒါကေတာ့ ေတာင္အာဖရိက ကႏိုဘယ္လ္ဆုရွင္ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ဒက္စ္မြန္တူးတူးရဲ႕
စကားပါ။
ေရွ႕ကပံုျပင္နဲ႔မတူေပမယ့္ မဆိုင္သလိုေနတဲ့သူေတြအတြက္ ဥပမာေပးရာမွာေတာ့
နီးစပ္မႈရိွပါတယ္။
--
ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေပါ့ မိဘုရားေလးေယာက္ ရွိၿပီး သိပ္ကို ခ်မ္းသာႀကြယ္၀တဲ့
ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါး ရွိသတဲ့။ ဘုရင္ႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႕ စတုတၳေျမာက္ မိဘုရားကိုေတာ့
အခ်စ္ဆံုးျဖစ္ၿပီး အေကာင္းဆံုး၊ အႏူးညံ့ဆံုး၊ အခ်ိဳမိန္ဆံုး ဆက္ဆံပါသတဲ့။
တတိယေျမာက္ မိဘုရားကိုလည္း ခ်စ္တာပါပဲ။ အိမ္နီးခ်င္း
တိုင္းျပည္ေတြကိုလည္း တတိယေျမာက္ မိဘုရားကို ၾကြားေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္
ဒီမိဘုရားဟာ သူ႔ကို တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ထားသြားခဲ့မွာကိုေတာ့ သူ
စိုးရိမ္ေနတတ္ပါတယ္။
ဒုတိယေျမာက္ မိဘုရားကို ခ်စ္တာက်ေတာ့ တစ္မ်ိဳး.. အဲဒီ မိဘုရားကို သူ႔ရဲ႕
တိုင္ပင္ေဖာ္၊ တိုင္ပင္ဖက္၊ ယံုၾကည္အားကိုရာအျဖစ္ ဘုရင္ႀကီးက မွတ္ယူတယ္။
ျပသနာေတြ ျဖစ္လာတိုင္းမွာ ဒုတိယေျမာက္ မိဘုရားနဲ႔တိုင္ပင္ေလ့ရွိၿပီး
မိဘုရားကလည္း အၿမဲကူညီ ေျဖရွင္း ေပးပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး မိဘုရားကေတာ့
ဘုရင္ႀကီး အေပၚမွာ ေတာ္ေတာ္သစၥာ ရွိပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕
အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းေတြမွာ ပါ၀င္ကိုင္တြယ္ေပးၿပီး ဘုရင္ႀကီးကိုလည္း
ႏွစ္ႏွစ္ကာကာကို ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရင္ႀကီးကေတာ့
သူ႔ကိုတစ္ျခား မိဘုရားေတြေလာက္ မခ်စ္ပါဘူး။
တစ္ရက္မွာေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ အသည္းအသန္ကို နာမက်န္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ဘ၀
သက္တမ္း ကုန္ဆံုးေတာ့မွာကို သိေနတဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႕
ခ်မ္းသာႀကြယ္၀မႈေတြ၊ ဇိမ္ရွိရွိ ေနခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းကို
ျပန္လည္စဥ္းစားမိၿပီး "ငါ့မွာ မိဘုရားေလးေယာက္ ရွိတယ္.. ဒါေပမယ့္
ငါေသရေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲပါလား" လို႔ေတြးမိေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့
သူကသူ႔ရဲ႕စတုတၳေျမာက္မိဘုရားကို
ေခၚၿပီးေမးလိုက္တယ္..။
"အခ်စ္ေရ.. ကိုယ္မင္းကို အခ်စ္ဆံုးပဲ ဆိုတာ မင္းသိတယ္ေနာ္..
မင္းကိုေကာင္းေပ့၊ လွေပ့ဆိုတဲ့ အ၀တ္အစားေတြ၊ အသံုးအေဆာင္ေတြကို
ခ်ီးျမွင့္ခဲ့တယ္၊ မင္းကိုလည္း ငါ အရမ္း ဂရုစိုက္ခဲ့တယ္.. မင္း ငါနဲ႔
အတူတူ လိုက္ေသႏိုင္မလား" ။ မိဘုရားက "လံုး၀ပဲ" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
ေနာက္ထပ္ စကား တစ္လံုး တေလမွ မေျပာပဲ လွည့္ထြက္သြားခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕
အေျဖစကားဟာ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ႏွလံုးသားကို ဓါးနဲ႔မႊန္းသလိုပဲ ခံစား ရေစပါတယ္။
၀မ္းနည္းသြားတဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ ဒုတိယေျမာက္ မိဘုရားကို ေခၚျပန္တယ္။
"ငါဟာမင္းကို ငါ့ဘ၀နဲ႔ ခ်ီၿပီး ခ်စ္ခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ ငါေသရေတာ့မယ္.. မင္း
ငါနဲ႔တူတူ လိုက္ေသႏိုင္မလား"။ "မေသႏိုင္ပါဘူးရွင္... ဘ၀ဆိုတာ
ေကာင္းတာေတြကို ခံစားဖို႔ ျဖစ္လာတာ.. ရွင္ေသရင္ ကၽြန္မ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔
လက္ထပ္မွာေပါ့" လို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ႏွလံုးသားဟာ ေအးစက္
ေတာင့္တင္း သြားေလရဲ႕။
ေနာက္ေတာ့ တတိယေျမာက္ မိဘုရားကိုလည္း ေခၚလိုက္တယ္။ "ငါဟာ အျမဲတမ္းပဲ
မင္းရဲ႕ အကူအညီေတြကို ယူခဲ့တယ္.. မင္းကလည္း ျပသနာေတြကို ငါနဲ႔အတူတူ
ရင္ဆိုင္ခဲ့တယ္။ ငါနဲ႔ တူတူ လိုက္ေသႏိုင္မလား အခ်စ္ရယ္"။
"၀မ္းနည္းပါတယ္ရွင္.. ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မ ရွင့္ကို မကူညီႏိုင္ေတာ့ပါဘူး..
အဲ ဒါေပမယ့္ ရွင့္ရဲ႕ အသုဘကိုေတာ့ ကၽြန္မ လိုက္ပို႔ေပးပါ့မယ္.. ရွင့္ရဲ႕
အုတ္ဂူဆီသို႔လည္း ကၽြန္မ လာပါ့မယ္"လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ
အေတာ္ေလးကို စိတ္ဆင္းရဲသြားတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ "ကၽြန္မ ရွင္နဲ႔ အတူတူ လိုက္ေသမယ္.. ရွင္ဘယ္သြားသြား
ရွင့္ေနာက္က ကၽြန္မလိုက္ဖို႔ အသင့္ပါပဲ" ဆိုတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။
ဘုရင္ႀကီးဟာ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခါင္းေထာင္ ၾကည့္လိုက္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ပထမဆံုး
မိဘုရားကို သူ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူမဟာ အေတာ္ေလးကို ပိန္လွီးေနၿပီး
ေ၀ဒနာခံစားေနရပံု ေပါက္ေနတယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ သူမကို
ေျပာလိုက္တယ္ "ငါ မင္းကို ပိုဂရုစိုက္ခဲ့သင့္တာ.. ေနာက္ ဘ၀မွာ အခြင့္အေရး
ရွိမယ္ဆိုရင္ ငါ ျပန္လည္ေပးဆပ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္" လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲဗ်ာ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ ဘ၀မွာ
ဇနီးေလးေယာက္ ရွိပါတယ္..။ စတုတၳေျမာက္ ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕
ကိုယ္ခႏၶာပါပဲ.. သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း ေကၽြးေမြး
ျပဳစုခဲ့ပါေစ.. ေသသြားတဲ့ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ထားခဲ့ရတာပါပဲ။ တတိယေျမာက္
ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြပါ။ ကိုယ္ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ
တစ္ပါးသူ လက္ထဲ ေရာက္သြားတာပဲေလ။ ဒုတိယေျမာက္ ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕
မိသားစုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။ အသက္ရွင္ေနစဥ္မွာ အနားမွာရွိၿပီး
ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းခဲ့ ေကာင္းခဲ့၊ သူတို႔ေတြ ကိုယ့္အတြက္ အမ်ားဆံုး
လုပ္ေပးႏိုင္တာကေတာ့ ကိုယ္ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အသုဘ လိုက္ပို႔မယ္..
ေနာက္ေတာ့ အုတ္ဂူေလးဆီ လာၾကမယ္.. ဆုေတာင္းေပးၾကမယ္။ အဲ. ပထမဆံုး
ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြရဲ႕ .. စိတ္(ကုသိုလ္စိတ္-အကုသိုလ္စိတ္)
ပဲေပါ့ဗ်ာ။ သူ တစ္ခုတည္းကသာ ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္သြားရာ ေနာက္ကို
လိုက္ႏိုင္တဲ့ သူေတြေပါ့။
အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လုပ္သင့္တာက ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္၊
စိတ္အင္အားကို ခုကတည္းက ေတာင့္တင္း ခိုင္မာေအာင္ လုပ္ၾကဖို႔ပါပဲ။
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ေသခ်ိန္မွာ ဘ၀ကူးေကာင္းေအာင္ ခုကတည္းက ျပင္ဆင္
ထားသင့္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်င္လည္ရာ သံသရာမွာ သူကသာ အဓိကျဖစ္ပါတယ္။
ဒီအတြက္ အဆင္သင့္နဲ႔ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေနမွာပဲေပ့ါ။
ရဲရင့္သူမ်ားဖိုရမ္ မွ ဤစာသားကို ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္..။ (မွတ္ခ်က္-
အနည္းအက်ဥ္း ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ ထားပါသည္..။)
………….
ဒါကေတာ့ က်ေနာ့ရဲ႕ အျမင္ေလးပါ.. အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အေတြးေလးဟာ တကယ္
ေတြးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အရမ္းကို သံေ၀ဂရဖို႕ ေကာင္းပါတယ္။ သူ
ေဖာ္ျပေပးသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကလည္း လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနနဲ႕
ျပန္တိုက္ၾကည့္ေတာ့ တကယ္ကို ဟုတ္ေနတာပါ။ က်ေနာ္တို႕ေတြ အခ်စ္ဆံုးလို႕
ထင္ထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ၾကီးဟာ တကယ္ေတာ့ ေသရင္ ကိုယ္နဲ႕ ပါမလာပါဘူး..
မီးရႈိ႕ျပီး ျပာ ျဖစ္သြားရတာပါ။ ဒီလိုပါပဲ.. ဥစၥာ ပစၥည္းဆိုတာလည္း
အသက္ရွင္ေနတုန္းမွာသာ ဒါငါ့ဟာ.. ဒါင့ါပစၥည္း.. ဒါငါ့ပိုက္ဆံနဲ႕
ေျပာေနၾကရတာပါ။ ေသသြားရင္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႕ ပါသြားတာဆိုလို႕ ဘာဆိုဘာမွ
မရွိပါဘူး။ ကိုယ္မရွိတဲ့ အခ်ိန္ွမွာ တျခားသူေတြ ေ၀မွ် သံုးစြဲ
သြားၾကရတာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့.. အရင္းႏွီးဆံုးလို႕
ေျပာလို႕ရတဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း မိသားစုေတြပါပဲ.. သူတို႕လည္း
ေသခါနီးအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေဘးနားကေန
အသာေလးၾကည့္ျပီး.. သူေတာ့ သြားရွာျပီ.. သနားလိုက္တာ.. မခြဲႏိုင္ပါဘူး..
ဒီေလာက္ပဲ ေျပာႏုိင္ၾကပါတယ္။ အတူတူ လိုက္မလားဆိုေတာ့ ႏိုး လို႔ပဲ
ေျပာၾကမွာပါ။
တကယ္ေတာ့.. က်ေနာ္တို႕ေတြနဲ႕ အတူတူ လိုက္လာတာဟာ က်ေနာ္တို႕ေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့
ကုသုိလ္ေတြ အကုသိုလ္ေတြပါပဲ။ ေရဗူးနဲ႕ ဖိနပ္မပါရင္ ေႏြအခါမွသိ.. ဒါနနဲ႕
သီလမပါရင္ ေသခါမွသိ… တဲ့။ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာဆိုတဲ့ ကုသုိလ္တရားေတြ
လုပ္ဖို႕ေမ့ေနတာဟာ စိတ္ကို ျပစ္ထားတာပါ။ စိတ္ကို ျပစ္ထားတယ္ ဆိုရင္ေတာ့
ေသခါနီးက်မွ သိပါလိမ့္မယ္။ ေသခါနီးမွာ ကိုယ္နဲ႕ ႏွဖူးေတြ
ဒူးေတြရင္ဆိုင္ရမွာက ေသမင္းပါ.. ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႕ေတြဟာ ေသဖို႕အတြက္
ဘာေတြ ျပင္ဆင္ျပီးျပီလဲ?.. ေနာက္ ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် စိတ္ကိုျပစ္မထားပဲနဲ႕..
ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာဆိုတဲ့ ကုသုိလ္တရားေတြ ဘယ္ေလာက္ စုေဆာင္းမိၿပီိလဲ?..
ဒီအခ်က္ေတြကို အျမဲတမ္းေမးျပီး စိတ္ကို ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္
ေနရပါမယ္။ ဒါမွလည္း.. ပံုျပင္ထဲက ဘုရင္ၾကီးလို ေသခါနီးက်မွ အားကိုးစရာ
လိုက္ရွာရတဲ့ အျဖစ္က လြတ္မွာပါ။ ေသခါနီးအခ်ိန္ ကိုယ့္မွာ အားကိုးစရာ
မရွိရင္ စြဲမိစြဲရာစြဲျပီး ေရာက္ခ်င္တဲ့ ဘ၀ကို ေရာက္သြား ႏုိင္ပါတယ္။
ကုုသိုလ္တရား ေမ့ျပီး စိတ္ကို ျပစ္ထားတယ္ ဆိုရင္ေတာ့.. အမ်ားဆံုး
ေရာက္မွာကေတာ့ အပါယ္ေလးဘံုေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႕ေတြဟာ ေသခါနီးမွာ
ဘယ္သူ႕ကိုမွ အားကိုးစရာမလိုေအာင္ ကုသိုလ္တရားေတြ မ်ားသထက္
မ်ားေအာင္ျပဳျပင္ျပီး စိတ္ကို ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းသြားဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။
ေသခါနီးအခ်ိန္မွာ ပံုျပင္ထဲကဘုရင္ၾကီးလို ေနာက္တမရမိေအာင္.. ဘုရားရွင္
ေဟာျပဆံုးမတဲ့ မေကာင္းမႈေရွာင္ ေကာင္းမႈေဆာင္ ျဖဴေအာင္ စိတ္ကိုထား ဆိုတဲ့
စကားေလးကို လက္ကိုင္ထားျပီး စိတ္ကိုျပစ္မထားပဲနဲ႕.. အျမင့္ဆံုး
ကုသိုလ္ျဖစ္တဲ့ ၀ိပႆနာ ကုသုိလ္စိတ္နဲ႕ ေသႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစား ၾကပါလို႕
ဆႏၵျပဳ ေရးသားလိုက္ရပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ၾကိဳးစား ေနတုန္းေပါ့...။။။
"အခ်စ္ေရ.. ကိုယ္မင္းကို အခ်စ္ဆံုးပဲ ဆိုတာ မင္းသိတယ္ေနာ္..
မင္းကိုေကာင္းေပ့၊ လွေပ့ဆိုတဲ့ အ၀တ္အစားေတြ၊ အသံုးအေဆာင္ေတြကို
ခ်ီးျမွင့္ခဲ့တယ္၊ မင္းကိုလည္း ငါ အရမ္း ဂရုစိုက္ခဲ့တယ္.. မင္း ငါနဲ႔
အတူတူ လိုက္ေသႏိုင္မလား" ။ မိဘုရားက "လံုး၀ပဲ" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
ေနာက္ထပ္ စကား တစ္လံုး တေလမွ မေျပာပဲ လွည့္ထြက္သြားခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕
အေျဖစကားဟာ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ႏွလံုးသားကို ဓါးနဲ႔မႊန္းသလိုပဲ ခံစား ရေစပါတယ္။
၀မ္းနည္းသြားတဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ ဒုတိယေျမာက္ မိဘုရားကို ေခၚျပန္တယ္။
"ငါဟာမင္းကို ငါ့ဘ၀နဲ႔ ခ်ီၿပီး ခ်စ္ခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ ငါေသရေတာ့မယ္.. မင္း
ငါနဲ႔တူတူ လိုက္ေသႏိုင္မလား"။ "မေသႏိုင္ပါဘူးရွင္... ဘ၀ဆိုတာ
ေကာင္းတာေတြကို ခံစားဖို႔ ျဖစ္လာတာ.. ရွင္ေသရင္ ကၽြန္မ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔
လက္ထပ္မွာေပါ့" လို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ႏွလံုးသားဟာ ေအးစက္
ေတာင့္တင္း သြားေလရဲ႕။
ေနာက္ေတာ့ တတိယေျမာက္ မိဘုရားကိုလည္း ေခၚလိုက္တယ္။ "ငါဟာ အျမဲတမ္းပဲ
မင္းရဲ႕ အကူအညီေတြကို ယူခဲ့တယ္.. မင္းကလည္း ျပသနာေတြကို ငါနဲ႔အတူတူ
ရင္ဆိုင္ခဲ့တယ္။ ငါနဲ႔ တူတူ လိုက္ေသႏိုင္မလား အခ်စ္ရယ္"။
"၀မ္းနည္းပါတယ္ရွင္.. ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မ ရွင့္ကို မကူညီႏိုင္ေတာ့ပါဘူး..
အဲ ဒါေပမယ့္ ရွင့္ရဲ႕ အသုဘကိုေတာ့ ကၽြန္မ လိုက္ပို႔ေပးပါ့မယ္.. ရွင့္ရဲ႕
အုတ္ဂူဆီသို႔လည္း ကၽြန္မ လာပါ့မယ္"လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ
အေတာ္ေလးကို စိတ္ဆင္းရဲသြားတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ "ကၽြန္မ ရွင္နဲ႔ အတူတူ လိုက္ေသမယ္.. ရွင္ဘယ္သြားသြား
ရွင့္ေနာက္က ကၽြန္မလိုက္ဖို႔ အသင့္ပါပဲ" ဆိုတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။
ဘုရင္ႀကီးဟာ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခါင္းေထာင္ ၾကည့္လိုက္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ပထမဆံုး
မိဘုရားကို သူ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူမဟာ အေတာ္ေလးကို ပိန္လွီးေနၿပီး
ေ၀ဒနာခံစားေနရပံု ေပါက္ေနတယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ သူမကို
ေျပာလိုက္တယ္ "ငါ မင္းကို ပိုဂရုစိုက္ခဲ့သင့္တာ.. ေနာက္ ဘ၀မွာ အခြင့္အေရး
ရွိမယ္ဆိုရင္ ငါ ျပန္လည္ေပးဆပ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္" လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲဗ်ာ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ ဘ၀မွာ
ဇနီးေလးေယာက္ ရွိပါတယ္..။ စတုတၳေျမာက္ ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕
ကိုယ္ခႏၶာပါပဲ.. သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း ေကၽြးေမြး
ျပဳစုခဲ့ပါေစ.. ေသသြားတဲ့ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ထားခဲ့ရတာပါပဲ။ တတိယေျမာက္
ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြပါ။ ကိုယ္ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ
တစ္ပါးသူ လက္ထဲ ေရာက္သြားတာပဲေလ။ ဒုတိယေျမာက္ ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕
မိသားစုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။ အသက္ရွင္ေနစဥ္မွာ အနားမွာရွိၿပီး
ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းခဲ့ ေကာင္းခဲ့၊ သူတို႔ေတြ ကိုယ့္အတြက္ အမ်ားဆံုး
လုပ္ေပးႏိုင္တာကေတာ့ ကိုယ္ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အသုဘ လိုက္ပို႔မယ္..
ေနာက္ေတာ့ အုတ္ဂူေလးဆီ လာၾကမယ္.. ဆုေတာင္းေပးၾကမယ္။ အဲ. ပထမဆံုး
ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြရဲ႕ .. စိတ္(ကုသိုလ္စိတ္-အကုသိုလ္စိတ္)
ပဲေပါ့ဗ်ာ။ သူ တစ္ခုတည္းကသာ ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္သြားရာ ေနာက္ကို
လိုက္ႏိုင္တဲ့ သူေတြေပါ့။
အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လုပ္သင့္တာက ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္၊
စိတ္အင္အားကို ခုကတည္းက ေတာင့္တင္း ခိုင္မာေအာင္ လုပ္ၾကဖို႔ပါပဲ။
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ေသခ်ိန္မွာ ဘ၀ကူးေကာင္းေအာင္ ခုကတည္းက ျပင္ဆင္
ထားသင့္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်င္လည္ရာ သံသရာမွာ သူကသာ အဓိကျဖစ္ပါတယ္။
ဒီအတြက္ အဆင္သင့္နဲ႔ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေနမွာပဲေပ့ါ။
ရဲရင့္သူမ်ားဖိုရမ္ မွ ဤစာသားကို ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္..။ (မွတ္ခ်က္-
အနည္းအက်ဥ္း ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ ထားပါသည္..။)
………….
ဒါကေတာ့ က်ေနာ့ရဲ႕ အျမင္ေလးပါ.. အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အေတြးေလးဟာ တကယ္
ေတြးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အရမ္းကို သံေ၀ဂရဖို႕ ေကာင္းပါတယ္။ သူ
ေဖာ္ျပေပးသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကလည္း လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနနဲ႕
ျပန္တိုက္ၾကည့္ေတာ့ တကယ္ကို ဟုတ္ေနတာပါ။ က်ေနာ္တို႕ေတြ အခ်စ္ဆံုးလို႕
ထင္ထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ၾကီးဟာ တကယ္ေတာ့ ေသရင္ ကိုယ္နဲ႕ ပါမလာပါဘူး..
မီးရႈိ႕ျပီး ျပာ ျဖစ္သြားရတာပါ။ ဒီလိုပါပဲ.. ဥစၥာ ပစၥည္းဆိုတာလည္း
အသက္ရွင္ေနတုန္းမွာသာ ဒါငါ့ဟာ.. ဒါင့ါပစၥည္း.. ဒါငါ့ပိုက္ဆံနဲ႕
ေျပာေနၾကရတာပါ။ ေသသြားရင္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႕ ပါသြားတာဆိုလို႕ ဘာဆိုဘာမွ
မရွိပါဘူး။ ကိုယ္မရွိတဲ့ အခ်ိန္ွမွာ တျခားသူေတြ ေ၀မွ် သံုးစြဲ
သြားၾကရတာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့.. အရင္းႏွီးဆံုးလို႕
ေျပာလို႕ရတဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း မိသားစုေတြပါပဲ.. သူတို႕လည္း
ေသခါနီးအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေဘးနားကေန
အသာေလးၾကည့္ျပီး.. သူေတာ့ သြားရွာျပီ.. သနားလိုက္တာ.. မခြဲႏိုင္ပါဘူး..
ဒီေလာက္ပဲ ေျပာႏုိင္ၾကပါတယ္။ အတူတူ လိုက္မလားဆိုေတာ့ ႏိုး လို႔ပဲ
ေျပာၾကမွာပါ။
တကယ္ေတာ့.. က်ေနာ္တို႕ေတြနဲ႕ အတူတူ လိုက္လာတာဟာ က်ေနာ္တို႕ေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့
ကုသုိလ္ေတြ အကုသိုလ္ေတြပါပဲ။ ေရဗူးနဲ႕ ဖိနပ္မပါရင္ ေႏြအခါမွသိ.. ဒါနနဲ႕
သီလမပါရင္ ေသခါမွသိ… တဲ့။ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာဆိုတဲ့ ကုသုိလ္တရားေတြ
လုပ္ဖို႕ေမ့ေနတာဟာ စိတ္ကို ျပစ္ထားတာပါ။ စိတ္ကို ျပစ္ထားတယ္ ဆိုရင္ေတာ့
ေသခါနီးက်မွ သိပါလိမ့္မယ္။ ေသခါနီးမွာ ကိုယ္နဲ႕ ႏွဖူးေတြ
ဒူးေတြရင္ဆိုင္ရမွာက ေသမင္းပါ.. ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႕ေတြဟာ ေသဖို႕အတြက္
ဘာေတြ ျပင္ဆင္ျပီးျပီလဲ?.. ေနာက္ ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် စိတ္ကိုျပစ္မထားပဲနဲ႕..
ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာဆိုတဲ့ ကုသုိလ္တရားေတြ ဘယ္ေလာက္ စုေဆာင္းမိၿပီိလဲ?..
ဒီအခ်က္ေတြကို အျမဲတမ္းေမးျပီး စိတ္ကို ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္
ေနရပါမယ္။ ဒါမွလည္း.. ပံုျပင္ထဲက ဘုရင္ၾကီးလို ေသခါနီးက်မွ အားကိုးစရာ
လိုက္ရွာရတဲ့ အျဖစ္က လြတ္မွာပါ။ ေသခါနီးအခ်ိန္ ကိုယ့္မွာ အားကိုးစရာ
မရွိရင္ စြဲမိစြဲရာစြဲျပီး ေရာက္ခ်င္တဲ့ ဘ၀ကို ေရာက္သြား ႏုိင္ပါတယ္။
ကုုသိုလ္တရား ေမ့ျပီး စိတ္ကို ျပစ္ထားတယ္ ဆိုရင္ေတာ့.. အမ်ားဆံုး
ေရာက္မွာကေတာ့ အပါယ္ေလးဘံုေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႕ေတြဟာ ေသခါနီးမွာ
ဘယ္သူ႕ကိုမွ အားကိုးစရာမလိုေအာင္ ကုသိုလ္တရားေတြ မ်ားသထက္
မ်ားေအာင္ျပဳျပင္ျပီး စိတ္ကို ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းသြားဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။
ေသခါနီးအခ်ိန္မွာ ပံုျပင္ထဲကဘုရင္ၾကီးလို ေနာက္တမရမိေအာင္.. ဘုရားရွင္
ေဟာျပဆံုးမတဲ့ မေကာင္းမႈေရွာင္ ေကာင္းမႈေဆာင္ ျဖဴေအာင္ စိတ္ကိုထား ဆိုတဲ့
စကားေလးကို လက္ကိုင္ထားျပီး စိတ္ကိုျပစ္မထားပဲနဲ႕.. အျမင့္ဆံုး
ကုသိုလ္ျဖစ္တဲ့ ၀ိပႆနာ ကုသုိလ္စိတ္နဲ႕ ေသႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစား ၾကပါလို႕
ဆႏၵျပဳ ေရးသားလိုက္ရပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ၾကိဳးစား ေနတုန္းေပါ့...။။။
